کد خبر: 39817 A

سارا ساسانی: در گالری‌گردی این هفته ایران آرت به نمایشگاه‌های گالری طراحان آزاد، اعتماد نگارستان، ای جی و اُ سرزده‌ایم.

ایران آرت: نمایشگاه آثار مارال مصطفی­‌زاده با عنوان «من، مارال مصطفی­‌زاده» در گالری طراحان آزاد، نمایشگاه نقاشی­‌های سمانه وفایی با عنوان «شبانه» در گالری اعتماد نگارستان، نمایشگاه گروهی عکس با عنوان «استعداد ای­‌جی- 6» در گالری ای جی و نمایشگاه طراحی­‌های پگاه رجامند با عنوان «مُقیم» در گالری اُ سوژه‌های این هفته گالری گردی ایران آرت هستند.

 

بازگشت به کودکی پر حادثه

مارال مصطفی­‌زاده در نمایشگاه جدیدش با عنوان «من، مارال هستم» در گالری طراحان آزاد، به گذشته­‌ای پرداخته است که شاید بخشی از گذشته بسیاری از مخاطبان اثر او در ایران باشد. وقتی به عنوان مخاطب در مقابل آثار او قرار می­‌گیریم، برخی از تصاویر و چیدمان­‌ها، تصاویری را از ناخودآگاه ذهن ما بیرون می­‌کشد و در مقابل دیدگان ما قرار می­‌دهد.

مصطفی‌زاده در این مجموعه چهار فضا را برای بیان ایده­‌اش در نظر گرفته است. او در این مجموعه بخشی از ارتباط زمان، مکان و فضا را به نمایش گذاشته است. او معتقد است رابطه آنها شیء را می­‌سازد. او در ابتدا به نمایش پرتره صدها دانش­‌آموز در قابی با ترکیب گل هندسی و رنگ­‌های پرچم ایران پرداخته است. او در این اثر به بخشی از تاریخ ایران در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 اشاره می­‌کند و به نظر می­‌رسد به جریانی از نظم حاکم بر یکسان­‌سازی مردم و فرهنگ­‌های مختلف اشاره دارد. علاوه بر آن در بخشی دیگر سازه­‌ای به نمایش درآمده که ترکیبی از گذر زمان و کاستی را در مکانی واحد نشان می­‌دهد. صفحه­‌ای منعکس‌کننده تصاویر روبرو همچون آینه­‌ای است که از صورت مخاطب (حال) می­‌کاهد و به آینده می­‌افزاید.

IMG_2260

مارال مصطفی­‌زاده در بخشی دیگر فضایی سه بعدی ساخته است که نشانه­‌ای از تونل زمان را تداعی می­‌کند، تونلی که انتهای آن بسته شده است و انسان را در گذشته و ترکیب فضا، زمان و مکان گرفتار می­‌سازد.

در انتهای نمایشگاه دو اثر بر روی دیوار است که شکل و ترکیب آن بر روی دیوار تصویر دو مردی را تداعی ­می‌کند که در تمام این سال­‌ها بر روی دیوارهای مختلف در مکان­‌های مختلف با ترکیبی مشابه دیده­‌ایم و بخشی از ذهن و حافظه بصری ما شده­‌اند.

مارال مصطفی­‌زاده از طریق این مجموعه سعی می­‌کند ذهن خود را از گذشته عمومی شده به طریق ابژه­‌سازی خالی کند و مخاطب را در گذشته­‌ای بصری و مشترک دخیل و سهیم می­‌کند، گذشته­‌ای که حالا بخشی از ما شده است.

نمایشگاه آثار مارال مصطفی­‌زاده با عنوان «من، مارال مصطفی­‌زاده هستم» تا 19 شهریور ادامه دارد. گالری طراحان آزاد در میدان فاطمی، میدان گل‌ها، میدان سلماس، شماره 5 قرار دارد.

 

زندگی شبانه

شب چهره عجیبی دارد و تجربه­‌ها در شب بسیار متفاوت از روز روشن است. زندگی در شب شاید همیشه یکی از خواسته­‌های ما برای تجربه کردن باشد. سمانه وفایی در مجموعه «شبانه» که در گالری اعتماد نگارستان به نمایش گذاشته است به بازتعریف زندگی در شب می­‌پردازد. او در این مجموعه خیابان ولیعصر تهران را در شب به تصویر کشیده و تلاش می­‌کند بخشی از زندگی شبانه­‌روزی را که کمتر آشکار می­‌شود تصویر و نمایان کند.

وفایی به خیابان ولیعصر و درختانش جان داده و آن را همچون یک سوژه مورد ارزیابی قرار داده است. او در بیانیه نمایشگاهش برای درختان خیابان ولیعصر شخصیت قائل می­‌شود و این درختان قدیمی را واقع در طولانی­‌ترین خیابان خاورمیانه مورد نظر قرار می­‌دهد و آن‌ها را به تصویر می­‌کشد.

او معتقد است این درختان قدیمی در خیابان ولیعصر با دگردیسی روح جمعی شهروندان مواجه شده است. درختان در بخشی از شبانه تهران به پیکرهای غول­‌آسایی تبدیل می­‌شوند که با نظاره زندگی مردم در این سال‌ها بزرگ و بزرگ­‌تر می­‌شوند.

نمایشگاه+آثار+سمانه+وفایی+در+گالری+اعتماد+نگارستان

این آثار در ابعاد بزرگ ترسیم شده­‌اند و درختان چنار خیابان ولیعصر را در شب با انعکاس نورهای رنگی که بر آن­ها می­‌تابد به نمایش گذاشته است. اگر چه این درختان به موجوداتی بزرگ و غول­‌آسا تبدیل شده­‌اند اما در کنار ما و در خیابان­‌های تهران به همزیستی مسالمت‌آمیز با شهروندان پرداخته­‌اند.

علاوه بر این آثار نقاشی، یک ویدئو نیز در این مجموعه دیده می­‌شود؛ این ویدئو تصویر هنرمند است که در پیش­‌زمینه­‌ای از یک شهر در شب نشسته است و بار سنگین بخشی از نگرانی­‌ها، دلهره­‌ها، غم و افسوس این شهر را با خود می­‌کشد. این آثار در مجموع به زمانی از روز و مکانی از شهر پرداخته­‌اند که پیش از این کمتر به این موضوع توجه شده است.

نمایشگاه سمانه وفایی با عنوان «شبانه» تا 2 مهر در گالری اعتماد نگارستان ادامه دارد. گالری اعتماد نگارستان در میدان بهارستان، خیابان دانشسرا، باغ نگارستان واقع شده است.

زنان مستعد

گالری ای جی، طی فراخوانی از هنرمندان دعوت می­‌کند تا آثارشان را جهت انتخاب به این گالری ارسال کنند تا پس از گزینش از سوی تیم انتخاب و داوری در تابستان در این گالری به نمایش گذاشته شود. نمایشگاه اخیر این گالری تحت عنوان «استعداد ای­‌جی 6» برگزار شد.

در ابتدای گالری متنی به چشم می­‌خورد که محتوای آن با این مضمون است که به دلیل آثاری که در این نمایشگاه به نمایش درآمده تنها زنان اجازه ورود دارند و به عبارتی ورود آقایان ممنوع است. با سوال­‌هایی که در ذهن داشتم برای دیدن آثار رفتم. این آثار در سه گروه و در سه اتاق به تفکیک به نمایش درآمده بود و ابتدای هر اتاق یک پرده بزرگ سفید نصب شده بود، در ابتدا تصمیم گرفتم در مورد این نمایشگاه ننویسم چون به نظرم آمد این نوع نمایش آثار با نگاهی جنسیتی رخ داده است و در مورد آن تصمیم­‌گیری شده است. آثار را دیدم، از سویی متوجه شدم که حقیقتا این آثار در ایران با توجه به قوانین امکان نمایش نمی­‌یابد.

2

در این نمایشگاه، مجموعه­‌ای از شیوا خادمی با عنوان «اسمارتیز» به نمایش در آمده است که سوژه اثر مو زنان است، اینکه برخی از زنان تلاش می­‌کنند موهایشان را به رنگی در بیاورند تا احساسی را از درون‌شان بیان کنند. عکس­‌های شیوا در ابعاد بسیار کوچک به نمایش درآمده است و با در دست گرفتن این عکس­‌ها با متنی در پشت آنها مواجه می­‌شویم که هنرمند آگاهانه این متن را در پشت هر اثر آورده است تا بخشی از اثر باشد. متن­‌هایی از این دست، انگیزه زنان را برای رنگ­‌آمیزی و آرایش موهای‌شان بیان می­‌کند؛ «با رنگ می­‌توانم خودم را پیدا کنم، یا به عبارت دقیق­‌تر خودم را اختراع می­‌کنم ...، رنگ­‌ها زمانی برای من جذاب هستند که ماهیت چیزها رو برایم تغییر بدن ...، رنگ برای من مساوی با قدرت و انرژیه ... »

در اتاق بعدی آثاری از مریم نژاد­صفاری با عنوان «بیان نقیضی» دیده می­‌شود این آثار در یازده قاب ترکیبی از کنتاکت عکس­‌هایی است که زندگی زنانی را روایت می­‌کند که در لذتی طاقت‌فرسا، نفرت عاشقانه، تاریکی روشن، غم شیرین و... گرفتار شده­‌اند، نژاد­صفاری از نقیض­‌هایی این­چنینی تحت عنوان «Oxymoron» برای بیان آثارش استفاده کرده است. این آثار روایت­‌هایی مستند از زنانی است که در زندگی گرفتار نقیض شده­‌اند و در کنشی برآمده از این تناقض کِش آمده­‌اند و زندگی می­‌کنند.

در بخش دیگر دو اثر در ابعاد بزرگ از دو هنرمند جوان؛ سلماز ایمانی و فرید موسوی به نمایش درآمده است، این دو اثر پرتره­‌ای از یک پسر جوان با موهای سفید و یک دختر در لباسی عجیب است. این آثار در کنار یکدیگر مجموعه­‌ای را ساخته است که شاید با توجه به ممنوعیت باید دیده شوند.

در ابتدای ورودم با این اتفاق از اساس مخالف بودم اما پس از دیدن آثار به این مسئله اندیشیدم که درست است قوانین اجازه نمایش و انتشار این آثار را برای عموم قائل نیست، اما چرا باید این فرصت نمایش از هنرمند گرفته شود. در طول این سال­‌ها آثار بسیاری بوده است که به دلیل مغایرت با موازین، شانس دیده شدن را از دست داده­‌اند. با تفکیک جنسیتی مخالفم اما در این کشور، این امر مسبوق به سابقه است و برای اولین بار نیست که رخ می­‌دهد. بنابراین گاهی گالری­‌ها نیز می­‌توانند برای نمایش برخی از آثار و فرصت دادن به هنرمندان دست به تفکیک بزنند.

نمایشگاه عکس «استعداد ای.جی ۶» تا  ۲۱ شهریور در خیابان کریم‌خان زند، خیابان عضدی جنوبی، پلاک ۴۳ میزبان علاقمندان به هنر است.

 

سازه­‌هایی سخت و عجیب

پگاه رجامند در مجموعه اخیرش با عنوان «مُقیم» در گالری اُ طراحی­‌هایش را در اندازه­‌های مختلف به نمایش گذاشته است. رجامند در این مجموعه به طراحی و نمایش مکانی پرداخته است که شاید نمونه بیرونی نداشته باشد. دنیایی که مشخص نیست کجاست و یا از کجا آمده است.

آثار او با رنگ­‌هایی تیره و عناصری سخت طراحی شده­‌اند. این آثار متعلق به دورانی سخت و صنعتی است، سازه­‌هایی غول پیکر که قطعا توسط انسان­‌ها ساخته شده است اما در این آثار، اثری از انسان و سازنده­‌های آن دیده نمی­‌شود.

رجامند این آثار را همچون سایتی برای تحقیقات و ساخت عنصری ساخته است که در حال حاضر متروکه شده است و این سازه­‌ها خود به جای سازندگان‌شان در پهنه وسیعی مقیم شده­‌اند.

نمایشگاه نقاشی پگاه رجامند در گالری اُ

این سایت همچون یک محیط تحقیقاتی است که با توجه به فضای سخت و در هم تنیده آن به یک زندان می‌مانند برای محققان و صنعتگران مقیم در آن، گاهی تصور می­‌شود که عاملان این سایت در همین مکان پس از مدتی اقامت در زیر سنگینی سازه­‌ها دفن شده­‌اند و دیگر اثری از آنها نیست.

این آثار همچون یک مجموعه ساختارمند به بیان آثار انسانی در محیطی می­‌پردازد که ترک شده است، همچون چرنوبیل. محیطی که انسان­‌ها در پی اهداف خود می­‌سازند و بدون در نظر گرفتن سرنوشت آن پس از خود، آن‌ها را رها می­‌کنند و سازه­‌هایی فشرده و در هم تنیده را پس از اتمام اقامت‌شان نادیده می­‌گیرند.

نمایشگاه آثار پگاه رجامند با عنوان «مُقیم» تا 27 شهریور در گالری اُ ادامه دارد. گالری اُ در خیابان کریم‌خان، خیابان سنایی، خیابان خدری (شاهین سابق)، شماره 8 واقع شده است.

گالری اُ گالری طراحان آزاد سارا ساسانی گالری ای جی گالری اعتماد نگارستان
ارسال نظر

آخرین اخبار

پربیننده ترین