کد خبر: 34485 A

سارا ساسانی: در گالری‌گردی این هفته ایران آرت به نمایشگاه‌های گالری سایه، شیرین، کانسپت استور اردی­بهشت و اعتماد نگارستان سر زده‌ایم.

ایران آرت: نمایشگاه مجسمه­‌های نسرین یوسفی با عنوان «خویشتن» در گالری سایه، نمایشگاه گروهی نقاشی با عنوان «نورچشمی­‌های اتاق آینه» در گالری شیرین دو، نمایشگاه نقاشی­‌های مصطفی فرج‌آبادی با عنوان «کوه، کوه است» در کانسپت استور اردی­بهشت گالری اُ و نمایشگاه آرش بهرامی با عنوان «چهل و یک» در گالری اعتماد نگارستان، سوژه­‌های این هفتۀ گالری‌گردی ایران آرت هستند.

 

پیراستن و افزودن

نسرین یوسفی در مجموعه جدیدش با عنوان «خویشتن» در گالری سایه به وجهی از خویشتن پرداخته است که در تمام دوران تاریخ برای انسان موضوع مهمی بوده؛ دغدغه­‌ای به نام هویت که همیشه با بشر همراه بوده است. پروسه هویت‌بخشی از زمانی که انسان پا به عرصه وجود می­‌گذارد با گذاشتن اسمی بر روی او آغاز می­‌شود، پروسه­‌ای که قابل درک و تجربه است.

اما یوسفی در اینجا ابتدا به جریان هویت‌زدایی و سپس به جریان هویت‌بخشی یا به بیان بهتر هویت‌افزایی می­‌پردازد. کیوان خلیل­‌نژاد در بخشی از بیانیه مجموعه «خویشتن» آورده است: «خویشتن متناقض و چند وجهی است. از این جهت می­‌توان میان مفهوم و هر شکلی از اثرِ هنری رابطۀ شباهت برقرار ساخت. آن­چه تجسم یافته اما پیوندی فراتر از شباهت و هم­خوانی را نشان می­‌دهد. تکثیر مکانیکی آشناترین بخش از بدن هنرمند تهی از هرگونه عامل هویت­‌بخش، سرآغاز این مسیر است. گام بعدی افزودن عوامل هویت آفرین از طریق پیکره­‌مند ساختن انگاره­‌های هنرمند دربارۀ خویشتن است. ...»

نمایشگاه مجسمه­‌ های نسرین یوسفی با عنوان خویشتن در گالری سایه

یوسفی در آثارش سردیس­‌های زنانه- مردانه بدون رنگ (سفید) را فارق از هرگونه حالت تأثیرگذار به شکلی خنثی مجسم می­‌کند اما اجزایی را به این سردیس­‌های پالایش یافته می­‌‌افزاید. او با دست ساخته­‌هایی بافته شده به افزودن اجزایی به مجسمه­‌ها می­‌پردازد و هویت­‌های جدیدی به این سردیس یگانه می­‌دهد. او قصد دارد بگوید انسان می­‌تواند با افزودن عناصر و ابژه­‌های مختلف به خود هویت­‌های متفاوتی ببخشد. انسان می­‌تواند به هر شکل و رنگی در بیاید بدون اینکه به اصل و ریشۀ خود توجهی کند. نقاب زدن و معرفی کردن خود در جامعه همانطور که گافمن اشاره می­‌کند: انسان مدرن حضور نمایشی در جامعه دارد و هر روز با نقابی که بر چهره دارد نقش جدیدی را بازی می­‌کند.

نمایشگاه آثار نسرین یوسفی با عنوان «خویشتن» تا 28 فروردین در گالری سایه ادامه دارد. گالری سایه در خیابان کریم‌خان، خیابان سنایی، کوچه سیزدهم، شمارۀ 21 قرار دارد.

 

اندرونی هزار توی عصر ناصری

نمایشگاه گروهی نقاشی، تصویرسازی، کولاژ با عنوان «نورچشمی­‌های اتاق آینه» در گالری شیرین دو به سراغ دوره­‌ای از تاریخ ایران رفته است که بسیار جای بحث و تبادل نظر و اطلاعات دارد. دوره قاجار، در تاریخ معاصر ایران دوره‌ای‌ست مملو از اسناد تصویر، در این دوران اختراع دوربین عکاسی و سریع‌الورود بودن این ابزار به ایران موجب شد ابژه‌های بصری بسیاری در این دوره ثبت و ضبط شود.

قاجار، پادشاهان قاجار، درباریان و اشراف‌زاده‌ها همیشه موضوعات مورد علاقه هنرمندان بصری بوده‌اند. تا پیش از این دوران و ظهور صنعت عکاسی و سپس فیلمبرداری و پدید آمدن سینما، کمتر تصویری عینی، مستند و یک به یک از این دوران به جا مانده است. تا پیش از دوران پادشاهی ناصرالدین، توده مردم کمتر می‌توانستند به راز اندرونی پی ببرند و کمتر شاهد بازنمایی و بازگویی تصویری دودمان پادشاهی و به دنبال آن درباریان و اشراف‌زادگان بوده­‌ایم، اما امروز این اسناد تصویری ابزاری برای بازتولید تصویر از سوی هنرمندان معاصر شده است، چه در قالب هنرهای تجسمی و چه در غالب سینما. 

نمایشگاه  «نورچشمی های اتاق آینه» به بازنمایی بخشی از واقعیت‌­های تاریخی این دوره و همچنین تخیلات و تصورات هنرمند از عصر ناصری می­‌پردازد.

نمایشگاه گروهی نقاشی نورچشمی­‌ های اتاق آینه در گالری شیرین

وحید آرین، مصطفی اسداللهی، شیرین بابازاده، افشین باقری، علیرضا چمک، کاوه خان آبادی، سعید خضایی، طلا درنگی، مهشید راقمی، نازلی صدرالاشرافی، دانیال طیموج، داوود طیموج، کیوان عسگری، سروناز عمادی، سجاد میر معینی، درسا هاشمی و معین شافعی هنرمندان این نمایشگاه هستند. آنها با آثار تصویری خود به بخش­‌هایی از پریشان حالی، رموز، تاریکی و احوالات مالیخولیایی برخی از صاحب منصبان این دوران پرداخته­‌اند، چنانچه معین شافعی، کیوریتور مجموعه در بیانیه شاعرانه این نمایشگاه آورده است: «... عروس سفیدپوش، شد عروس هزار نقش، گمشده در هزار آینه، میان اتاق عمارت. و چه می‌دانست آنچه از رعیتش در قحطی دریغ می‌‌کرد، خود بلای جان نو عروسش می‌شود در شب وصال. حال، شازده جوان مانده بود و پیکری بی‌جان، پیچیده در تور و مروارید، میان اتاقی از آینه که پر از نور چشمی‌های خوش نگار بود. ...»

نمایشگاه گروهی با عنوان «نورچشمی‌های اتاق آینه» تا ٤ اردیبهشت در گالری شیرین دو برپاست. گالری شیرین در خیابان کریم‌خان، خیابان سنایی، کوچه سیزدهم، شماره ٥ قرار دارد.

 

مرز میان بازنمایی و تقلید

«.. نمی‌دانم چرا اسم این مجموعه را "کوه، کوه است" گذاشته­‌اند! اما برخلاف نظر آنها این کوه­‌ها، کوه نیستند که اگر بودند شوقی برای دیدن بر نمی­‌انگیختند، آنها معنای نمادین کوهند، چشم‌اندازی که یادآور ابدی عجز انسانی ما بوده است؛ تداعی معنای تنهایی بشر در برابر قلل سنگی و خدایانی که در کوهستان آرمیده­‌اند. کوهستان مصطفی فرج‌آبادی نیز چنین است، او درباره جغرافیا یا تیپوگرافی و دیاگرام کوه نگفته است. یکی از کوه­‌های او هر چند مرا به یاد عکس مشخصی از دماوند از والتر میتل هولتسر عکاس سوئیسی می­‌اندازد با این وجود این نقاش، دماوندی مثالین را تصویر کرده؛ کوهی اثیری که ضحاک در آن به بند کشیده شده، قافی که خورشید در چاه آن غروب می‌کند. ... هیولاهایی سنگی که برف بر پوست‌شان آب می‌شود و به دامنه کوه سُر می­‌خورد. ...» این متن بخشی از بیانیه مجموعه نقاشی‌های مصطفی فرج‌آبادی در کانسپت استور اردی­بهشت گالری اُ است که توسط شهروز نظری نوشته شده است.

نمایشگاه نقاشی­‌های فرج‌آبادی با عنوان "کوه، کوه است" مجموعه­‌ای از بازنمایی کوه است. اما این آثار ذهن مخاطب را در دو واژۀ عظمت و کوچک شمردن عنصر کوه معلق نگاه می­‌دارد. کوه‌هایی که به عنوان اشکالی هرمی شکل با سری برجسته و برآمده جدا از فضای اطراف و زمینه بصری آن همچون تکه‌ای جدا افتاده و مجزا پرداخت شده دیده و دریافت می­‌شود. کوه­‌های فرج‌آبادی اشکالی زیبا و تازه خلق شده، تصویر شده­‌اند و انگار نه انگار که این کوه­‌های سر به فلک کشیده که الگوی کار فرج‌آبادی بوده‌اند از ازل در طبیعت موجود بوده و همیشه در جلوی چشمان مخاطب ظاهر می­‌شوند.

نمایشگاه نقاشی مصطفی فجرآبادی با عنوان

فرج آبادی کوه­‌هایی را پرداخت کرده که از آن خود اوست کوه­‌هایی که اگر با خود صادق نباشیم، تصور می­‌کنیم که نمونه عینی آن در طبیعت وجود ندارد. تصاویری از قله­‌های برف گرفته و سایه افکنده بر بستری که زمین نیست بلکه سطحی مجزا از طبیعت است. دیواری از گالری پوشیده شده از آینه که باقی مانده از کاربری قبلی این طبقه از گالری است اما انعکاس کوه­‌های این نمایشگاه در آینه وسیع، بر عظمت و کثرت آن می­‌افزاید. کوه­‌هایی پیوسته و آرایش شده همچون یک آرایش نظامی که به نظر می­‌آید برای یک سان نظامی، زره پوشیده و آماده رزم هستند. 

نمایشگاه آثار مصطفی فرج‌آبادی تا 4 اردیبهشت در کانسپت استور اردی­بهشت گالری اُ برپاست. گالری اُ در خیابان کریم‌خان، خیابان سنایی، خیابان خدری، شماره ٨ واقع شده است.

 

نهنگ کریستف کلمبی

آرش بهرامی در دوره­‌ای از کارهایش دست به سفر در کره زمین و کشف سرزمین­‌های ناشناخته زده است. او در مجموعۀ اخیرش با عنوان «چهل و یک» در گالری اعتماد نگارستان آثار نقاشی و حجم­‌هایی را ارائه کرده است. این نمایشگاه به سفری درونی به سرزمین­‌های دور و نزدیک می­‌پردازد و قهرمان این داستان ماجراجویانه نهنگی است که همچون یک کاشف به سرزمین­‌های دور سرک می­‌کشد.

بهرامی در بیانیۀ اثرش آورده است: «چهل و یک سالگی تلاش دارد تا مجموع­ه‌ای از زیست­‌گرایی و زیست­‌هراسی را در آستانۀ چهل سالگی نشان دهد؛ با هم ، در کنار هم و شبیه به هم. در نتیجه پارامترهای جغرافیایی ندارد اما معلوم است که چه و کدام سرزمین­ها را رصد می­‌کند. در واقع این آغاز دگردیسی در پایان چهل سالگی است و تلاشی برای یافتن مسیری مشترک میان دو موضوع: انسان و حیوان. نهنگ توانایی سفر و رصد تمام کرۀ زمین را دارد. اما خانه­‌اش کجاست؟ این دوره از کارهای من را یک تلقی کریستف کلمبی از جغرافیای جهان فرض کنید با این پرسش که چرا نهایت آرزوی انسان این قرن، حیوانی است: پرواز، رهایی، بی­‌مرزی، آزادی ...»

هنرمند در آستانۀ چهل سالگی خود به جهانی می­‌پردازد که بنا را بر آن دارد مرزها را از بین ببرد و با خصلت­‌هایی که از آن انسان نیست همچون یک پرنده به پرواز دربیاید و یا مثل یک نهنگ در آب­‌ها شناور بشود. او در آستانۀ چهل سالگی  خود را در برابر برخی از رخدادهای جهان قرار داده و شاید وقت آن رسیده که همچون یک انسان - حیوان در مسیر جغرافیای جهان حرکت کند و آزادانه به پرواز در بیایید.

نمایشگاه آرش بهرامی با عنوان «چهل و یک» در گالری اعتماد نگارستان

آثار بهرامی در این مجموعه شامل نقاشی­‌هایی است که همه ترکیبی از مواد هستند و همچنین چند اثر حجم که در راستای بخشی از آثار او است. در آثار نقاشی بهرامی در پس­‌زمینه اثر نقش‌ه­ای از جهان را می­‌بینیم که نهنگی در میان آب‌ها به دنبال جست­‌وجو و کشف است. کشف ناشناخته­‌هایی که در این چهل سال آنها را به دست نیاورده، چهل سالگی سنی است که آن را شروع دورۀ دوم زندگی می‌نامند، دوره­ای که انسان با داشتن تجربیاتی ارزشمند به دنبال رسیدن و دستیابی به فقدان­‌ها و امور ناشناخته و تجربه نشده است.

نقش‌ه­ای که توسط بهرامی ترسیم شده، ناشناخته است و متعلق به دنیایی است آزاد و بدون مرز، دنیایی که شاید آرزوی دست نیافتنی نوع بشر باشد.

نمایشگاه آثار آرش بهرامی با عنوان «چهل و یک» تا 17 اردیبهشت در گالری اعتماد نگارستان ادامه دارد. گالری اعتماد در میدان بهارستان، خیابان دانشسرا، باغ نگارستان قرار دارد.

 

سارا ساسانی
ارسال نظر

آخرین اخبار

پربیننده ترین