کد خبر: 28348 A

سارا ساسانی: گالری‌گردی این هفته ایران آرت به نمایشگاه‌های گالری سیحون، آ ، سایه و AG اختصاص دارد.

ایران آرت: نمایشگاه آثار میلاد زینالی با عنوان «بداهگی» در گالری سیحون، نمایشگاه چاپ‌دستی و نقاشی رزیتا نصرتی با عنوان «آستانه» در گالری آ ، نمایشگاه عکس­ و چیدمان متین عابدی با عنوان «پردگی» در گالری AG و نمایشگاه نقاشی­‌های سعیده سعیدی با عنوان «گذار» در گالری سایه سوژه‌های این هفته گالری‌گردی ایران آرت هستند.

 

کالبدشکافی درونِ من

طراحی­‌های میلاد زینلی از برهنگی در احساسات و درون آدمی می­‌گوید. او به کالبدشکافی درون صادق انسان می­‌پردازد و به لایه­‌هایی از وجود آدمی دست می­‌یابد که ظاهری ندارد و سراسر باطن است، باطنی که جز حقیقت چیزی نمی­‌گوید. زینلی در بخشی از بیانیه نمایشگاهش با عنوان «بداهگی» آورده است: «تصاویری از جنس سرخوردگی، از روحی پر تنش ولی آگاه، تکراری عامدانه، تجربه­‌ای در جریان زندگی و قلبی خسته. همه و همه مرا بیش از قبل در خود فرو می­‌برد. هر روز بیشتر می­‌فهمم در عین حال که دچار آمیختگی آشکار با دیگران شده­‌ام ولی چقدر تنهایی مرا در خود پنهان کرده است. مرا گم کرده است در این همه آشفتگی.

امیدواریم از جنس ناامیدی است و تنها خوشحالیم سفر هر لحظه­‌ام به اعماق وجودم است حضورم را هر روز طرح می­‌زنم و به انتظار رهایی از بند خویشتن می­‌نشینم.»

او از درونی آشفته، ناامید و از هم گسیخته می­‌گوید. زینالی تلاش می­‌کند با طراحی درونش به بیرونی سامان یافته دست پیدا کند. او از ظاهر انسان­‌ها و دنیای بیرونی ناامید شده و تلاش دارد که از درون خود بیرون را دوباره بسازد و از کاستی­‌ها و نیستی­‌ها پالایش کند.

Milad Zeinali (19)

طراحی­‌های زینالی وجهی از فیگور انسان را نشان می­‌دهد که مصداق بیرونی ندارد و انسان بدین‌گونه دیده نشده است. فرم و ریتم و تکرار آنها در آثار او به خوبی قابل مشاهده است. انسان­‌های درونی زینالی بیشتر فرمی پیوسته از استخوان و بن­مایه بدن انسان را تداعی می­‌کند اما این فرم­‌های جدید و تکرارشونده موجودات جدیدی را از لحاظ فرم اما آشنا از لحاظ محتوا، ساخته­‌اند؛ حالت­‌های آنها بسیار شبیه حالت­‌هایی است که انسان­‌ها تمایل به نشان دادن و رفتار کردن به آن صورت را دارند.

موجودات خلق شده در مجموعۀ «بداهگی» موجوداتی جدید و برگشت­‌ناپذیری هستند که در خلاء زندگی می‌کنند. نه در پس آثاری از خود به جا می­‌گذارند و نه نشانه­‌ای برای به پیش رفتن از خود نشان می­‌دهند. آنها در درون ما از ازل بوده­‌اند و تا ابد باقی خواهند ماند.

نمایشگاه میلاد زینلی با عنوان «بداهگی» تا 30 آبان در گالری سیحون ادامه دارد. گالری سیحون در خیابان وزرا، خیابان چهارم، پلاک 11 واقع شده است.

 

آستانۀ درد

به تصویر کشیدن درد، به نمایش درآوردن آن و گفتن در مورد درد همیشه از سوی هنرمند و مردم رخ داده و امری بدیهی است، همانطور که داشتن درد نیز امری بدیهی است. در نمایشگاهی در گالری آ دو، تصاویری بی‌واسطه از درد به نمایش درآمده است. رزیتا نصرتی در نمایشگاهی از چاپ دستی­‌ها و طراحی­‌هایش با عنوان «آستانه» به نمایشی از درد مردم در طبقه­‌ای خاص پرداخته است.

پرداختن به این موضوع با این شیوۀ بسیار مستقیم و بی­‌پرده به موضوع درد، رنج و فقر در سال­‌های اخیر کمتر دیده شده است. پرداختن به طبقه­‌ای از جامعه و قشری که کمتر مورد توجه هنرمندان دو دهۀ اخیر بوده‌اند در آثار نصرتی کمی جدید و غریب است.

رزیتا نصرتی در آثارش به مردمی دردمند، بی­‌خانمان، گرفتار و سختی کشیده پرداخته است. او در آثار طراحی‌اش که اغلب در سایز بزرگ است با خطوط پهن، محکم و تیره به ترسیم دردی پرداخته که در بخشی از مردم قابل مشاهده است، رنجی که قشری از مردم جامعه خواسته یا ناخواسته به همراه می­‌کشند.

Rozita Nosrati (7)

پرسوناژهای آثار نصرتی با تمام دردی که در ظاهر دارند انگار در آنی ژست گرفته­‌اند و مخاطب را به رمزگشایی از دردشان فرا می­‌خوانند. شخصیت­‌های دردمندی که بی‌اعتنا به وضع موجود مخاطب را در آستانۀ درد قرار می­‌دهند بی­‌آنکه خود رنجی از درد کشیدن را نشان دهند.

رزیتا در آثار چاپ دستی­‌اش که در ابعاد کوچک هستند مانند طراحی­‌هایش درد را نشان داده است، دردی که نه برای یک لحظه که شاید برای یک عمر به سراغ انسان بیاید و او را نسبت به خودش سرد و بی‌اعتنا یا مقاوم کند و آستانۀ تحمل درد را در او بالا ببرد.

نمایشگاه آثار رزیتا نصرتی در گالری آ تا 28 آبان ادامه دارد. گالری آ در خیابان کریم‌خان زند، خیابان عضدی (آبان جنوبی)، کوچه ارشد، شمارۀ 7 واقع شده است.

 

بی‌اعتنا به طبیعت

سعیده سعیدی در نمایشگاه نقاشی­‌هایش با عنوان «گذار» در گالری سایه به نمایش آثاری در مواجهه با طبیعت پرداخته است. او در بیانیه نمایشگاه خود آورده است: «گذار تصویری­­‌ست از تکاپوی انسان در گذر طبیعت. از در هم تنیدن­‌شان و گسستن­‌شان. از با هم بودن و نبودن‌شان.» آثار او رفتار انسان را در برخورد با طبیعت نشان می­‌دهد؛ گذر از طبیعت نه در جهت شدن و نشدن بلکه در باب بی­‌اعتنایی به طبیعت. انسان­‌های آثار سعیدی به طبیعتی که در آن زندگی می­‌کنند بی‌توجه هستند و اغلب پرسوناژها در گوشۀ کادر و با نگاهی به بیرون کادر ترسیم شده­‌اند. شخصیت­‌هایی که نه تنها بی­‌توجه به طبیعت اطراف بلکه بی­‌اعتنا به خود و هم نوع خود از کنار همه چیز عبور می­‌کنند. آنها در جایی زندگی می­‌کنند، رشد می­‌یابند و برخلاف طبیعت که همیشه پایدار و ثابت است اما انسان رها شده از هر چیز عبور می­‌کند و کنار می­‌گذارد و هر لحظه در جریان این آمد و شدها تغییر می­‌یابد و متحول می­‌شود.

نمایشگاه نقاشی سعیده سعیدی در گالری سایه

نقاشی­‌های سعیدی در اندازه­‌هایی تقریباً یکسان دارای فرم و ریتمی یکسان در به تصویر کشیدن طبیعت و انسان­‌ها هستند. این تکرار شوندگی در فرم آثار بر روند تکرار شوندۀ محتوا نیز تأکید می­‌کند. تکرار آمدن به عرصه­‌ای و خروج از آن. کار طبیعت همین است؛ تولد و مرگ، اوج و افول، بودن و نبودن.

نمایشگاه سعیده سعیدی با عنوان «گذار» تا 23 آبان در گالری سایه ادامه دارد. گالری سایه در خیابان کریم‌خان زند، خیابان سنایی، کوچه سیزدهم، شمارۀ 21 واقع شده است.

ترسِ خصوصی

ترس از دیده شدن و کشف شدن ترسی نهادینه شده در فرهنگ ایران است. فرهنگ کشور به افراد جامعه به‌ وی‍‍ژه زنان آموخته است که پنهان شوند،‌ در هرجایی نمایان نشوند و از نظرگاه دیگران پنهان شوند.

فرهنگ شرق به­ وی‍ژه شرق میانه در طول تاریخ به دو فضای اندرونی و بیرونی تقسیم شده است که فضای اندرونی مختص زنان و فضای بیرونی مختص مردان بوده و زنان کمتر اجازه ظاهر شدن و عرض اندام در فضای بیرونی را داشته­‌اند.

جداسازی اندرونی و بیرونی که همان فضای خصوصی و عمومی در دنیای مدرن محسوب می­‌شود و منع زنان جهت خروج از فضای اندرونی و ورود آنها به فضای عمومی ترسی از نمایان شدن را در دل آنها ایجاد کرده است، ترس از دیده شدن موجب شده است که متین عابدی، یکی از زنان معاصر در جهان شرق بخشی از ترس خود را از حضور در انظار در نمایشگاه عکس و چیدمانی با عنوان «پردگی» در گالری AG به نمایش گذارد.

او در بخشی از بیانیه اثرش از همین ترس می­‌گوید: «چیدمان­‌ها این نمایشگاه نمایانگر ترس از برهنگی درونی و بیرونی در ملاء عام هستند. اشیاء ... لابه­‌لای پرده­‌های سفید پنهان شده­‌اند.» این شاید از ترسی است که او از دیده شدن در سفیدی نمایان­‌کننده دارد و عابدی این مجسمه­‌ها و اشیاء را جایگزینی برای تن خود قرار می‌دهد.

Matin Abedi (9)

او در عکس­‌هایی با ابعاد واحد به نمایش فضاهایی چیدمان شده اغلب با رنگ سفید و با کنتراست بسیار پایین به نمایشی از فضای جدید، کم انرژی، بی­‌روح و پنهان شده در پس معصومیت و پاکی برگرفته از سفیدی پرده‌ها می­‌پردازد. عابدی اشیایی را در گوشه و کنار و پس پوشش­‌های سراسری سفید رنگ پنهان کرده است که به خوبی قابل تشخیص نیستند، این اشیاء نماد بدن زنان است که در طول تاریخ از نگاه­ دیگران پنهان گشته‌اند.

در بخشی از نمایشگاه «پردگی» یک پرده در ابعاد بزرگ از دیوار آویخته شده است و تصور بر آن است که اشیاء نادیدنی در پس این پرده پوشیده شده­‌اند و بنا بر این نیست که حتی برای لحظه­‌ای عریان شوند.

در مجموعه «پردگی» ایده اولیه از اجرا بسیار فاصله دارد و شاید با انتخاب شیوه­‌ای دیگر، اجرایی همسوتر با ایده اتفاق می­‌افتاد. به­ علاوه تولید این مجموعه چهار سال به طول انجامیده و تعدادی از عکس­‌های مجموعه پیشین متین در این مجوعه به نمایش درآمده که مشخص نیست این چهار سال جهت تولید این دو مجموعه صرف شده یا تنها مجموعه اخیر. از طرف دیگر این دو مجموعه فاصله بسیار زیادی با هم دارند و به لحاظ فرم و محتوا همسو نیستند.

نمایشگاه متین عابدی با عنوان «پردگی» در گالری AG تا 16 آذر ادامه دارد. گالری AG در خیابان عضدی (آبان جنوبی)، شماره 43 قرار دارد.

 

 

 

گالری آ گالری سیحون گالری Ag سارا ساسانی گالری سایه
ارسال نظر

آخرین اخبار

پربیننده ترین